6 Mayıs 2011 Cuma

Dışı da İçi de beni yakar...

Kocaman bi silgi tutuştursalar elime.Neyi çıkartmak istiyosun hayatından?Neleri unutmak istiyosun,hatrlamak istemiyorsun? diye sorsalar bir.Bir sorsalar bir sildirseler yaşanmışlıkları,hataları,pişmanlıkları...
Arkama baktığımda gördüğüm güzel şeyler çok az.Boyumdan büyük yaşanmışlıklar kocaman kocaman mutsuzluklar yıpranmışıklar var sadece.
Ne sevgilerimi yaşayabildim doyasıya ne verebildiklerimi aldım...Bomboş kaldı ellerim.Geçmişimi mahvettikleri yetmiyor sanki karşıma çıkıp duruyor.Hatırlayınca uyutmuyor.Bir ağrı saplıyor beynine kalıyor orda .Aklına gelince en güzel anlarını berbat edebiliyor.İnancını sarsıyor,kendine olan sevgini azaltıyor.
Her şey o kadar yarım ki...Art arda izlediğin filmlerin yarısında bitmesi gibi.
Öyle anlar geldi ki ne anne ne baba sevgisi yetti...Hiçbir şey olduramadı.Kalbim ferahlamadı.Teselliler vaazlar kesmedi.Kendimi kendimi ikna etmem gereken dönemde kendime küsmüşken olmadı.En zoru kendine yüzünü çevirebilmendir tekrar...
Çok uzattım elimi.Tutsunlar ,çekip çıkarsınlar diye çok uğraştm.Ama onlar uğraşmadılar...Bir ara battım sıfırdım.Tekrar çıktım...En yüksekten başladım.Güçlü gözükmeye çalıştıkça olmuyor işte yapamıyorum.Dışı da içi de beni yakıyor...Her seferinde...

Hiç yorum yok: